خم گیسوی یاری را که از دست تو خواهد رفت

امسال نیز یکسره سهم شما بهار.....

کار جدیدی است و حکایتی کهنه . سال جدید هم مبارک کسانی که جدیدند !!

به تو که باید مرا به تو خواهاند  اگر نه نمی خواهی ام .

 ماجرا از چشمان تو آغاز شد

                   و به چشمان تو ختم.

 حالا موجودات خاکی

 ضیافتی استثنائی را به سوگ نشسته اند.

 صدای عبدالباسط بدجور

 ساکنان قبرستان را می آزارد

 من خودم با چشمان خودم دیدم

  در چشمان تو روح پرخاشگری را 

                                که یکریز فحش می داد

                               به روح جوانکی پیر که کودک مرد!

  مادر خرمای رفتنت را

            با حرص پخش می کند

 هی فکر می کند

 هی فکر می کند

 و سر آخر آهی از سر آسایش می کشد که :

                              " لابد قسمت همین بوده ! "

 این سوال اما هنوز در ذهن خواهرانم می لولد :

                     " سر چند تومن خودشو کشت ؟ "

    تو که آرام    

             قرار را از قبرستان گرفته ای

  نشسته ای کنار خرمای رفتنت

  و هسته ی با من نبودنت را تف می کنی

 انگشت فاتحه را می کشی روی لبهایت به یاد آن قد یم ها و فکر می کنی :

                     " سر چند تومن خودشو کشت ؟ "

  ناگهان همه از قبرستان خالی می شوند

                      - حتی خودم که تازگی ها خدا را برای کشتنت اجیر کرده ام -

  تو پر می شوی از عقده ی نبوسید نم

  و هی خودت را می بوسی

  به خدا خودت را می بوسی

  و این  بار  انگشت نوازش روی لبانت

                                 تاب نمی آورد.

   و فکر می کنی :

     " اون همه بی مهری چند می ارزید که یهو اینجوری شد ؟؟؟ "

  حالا قبرستان از تو پر می شود

  از اندام تو پر می شود

  هیچ چیز جز هیچ چیز باقی نمی ماند

  تا باز هم نبض قبرستان زیر پیراهن تو بزند

  و از آن همه فقط چلچله ای می ماند و نغمه ای بر لب :

        " رحمَ اللهُ من یقرؤا الفاتحةَ مع الصلوات ! "

                                                      تهران - زمستان ۸۴

با این حال تصمیم گرفتم این بار با چند کار قیمی و تکراری به روز کنم.

۱.

  گيجم!
  حالم دست خودش نيست
  ديشب شیرین ترین خواب دنيا را ديدم
  زبانم را غلاف کنم که نگويم؟!
  دختری داشت
                    تنها
                      تنها
                     پرتقال‌هايش را پوست می‌گرفت.

۲.

 الف.
 من اشتباه بی‌نقص پدرم بودم
 و اختراعی که روی هم رفته
                      ـ يا نرفته ـ
                      قنداق شد.
 کودکيم به وفق مراد
 نه!
 مراد وقف کودکيم بود

 ب.
 صفر... بيست و يک!
 حرف‌های دم گوشی‌ام قطع شد.
 گفتند کج‌راهه می‌روی
                راست کردم!
 و عشق داغی شد
 بر پيشانی نوجوانی.

 ج.
 دور از تو در يرقان اتاق افتاده‌ام
 دستانم از ترس ايستادن می‌لرزند
 صرع
 خار سلامتم را خليده‌تر
                    می‌کند!
 و عشق...
 دغدغه‌ای‌ست که بيراهه می‌رود

 د.
 سالی که نکوست
 از بهارش...

تنها چیزی که از تو دارم فاصله است

این روز ها خیال موی تو چنان آشفته است که در حواسم

                                                       جمع نمی شود.

و از آن همه حرارت مردی به جا مانده

که سرود حزین رفتن را

مثل پرچمی که از اهتزاز خود شرم دارد

با کفش هایش به پا می کند.

                                                         " علیرضا پور مسلمی"

امروز سالهاست که به دنیا نیامده ام

آنقدر حال می کنم

که گذشته دارد مثل نفس از یادم می رود

مادرم می گفت من از نطفگی شاعر بودم

پدرم می گفت :

" شاید بزرگ شود

عاشق شود

شاعری از سرش بپرد ! "

و من بزرگ شدم

عاشق شدم

شاعری از سرم پرید

اما به دنیا نیامدم

نطفه ام را کاشتند وسط روزگار تو      داشتند 

                                    بر نمی داری اش؟

به دنیا بیاورم ای کسوف دلتنگی !

پیش از آنکه پیر شوی به دنیا بیاورم

خسته ام از بس که پشت چراغ قرمز های تو

                                             سبز شدم

از بس که چشم از برهنگی ات      زنانگی ات

                                                 پوشیدم

از بس که به دنیا نمی آورانی ام

آه ! ای معصومیت درنده

به دنیا بیاورم

پیش از آنکه بمیرم

پیش از آنکه بگندم