 |
 |
|
| در کتاب گناهان کبیره برای انسان چه گناهی سراغ داری که بزرگتر از تکرار تجربه هایش باشد؟ |
|
این کار را دو سال پیش نوشتم. با هوای خودم چرا اما با هوای کار های امروزم چندان آشنا نیست.
فهمیدید چی شد؟ به هر حال وقتش رسیده بود . این بار کمی زود تر به روز شد . چون از امروز به بعد معلوم نیست که مجال شعر نوشتن باشد یا نه.
بیست سال زود تر از آن که بیایم ؛ آمدم باور نمی کنی که همانم با دست های پینه بسته از بیکاری قد کشیده / صدو هشتادوپنج سانتیمتر در مقیاس ریشتر با سری که خم شده زیر سنگینی نگاهی که نیست با همان دلی که ده تا دوستت دارد. شدی ردیف غزلهایم ؛ سوزاندی شان تا از نو یسازمت توی همین کلمه هایی که قدت نمی رسد / هنوز چی ؟ دلت را گذاشتی سر چهار راهی که هر روز از تو رد می شد بر داشتم و گذاشتم توی پاکت و دادم دستت زیر کفش های نارنجی ات له اش کردی / له شدم برداشتمش یه حساب " ندید ! فردا صبح ساعت هفت می دهم دستش " و تو از فردای آن روز ساعت شمار آمدنت خراب شد باور نمی کنی که همانم با سری که خم شده زیر سنگینی نگاهی که جا مانده در نمایشگاه آقای بنی اسدی حالا که صد کیلومتر بیشتر از وزنم دوری می نشینم و چایم را سر می کشم از گلوی این فنجان با قند های بی بی لیلا باور نمی کنی که همانم / قطعاً نیستی و صورتم را با سیلی سرخ می کنند چهار راه هایی که هر روز از من رد می شوند دل هایی که ده تا دوستم دارند و دستهایی که پینه بسته اند از بیکاری باور نمی کنم که همانی.
بابلسر - فروردین ۸۳
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و هشتم فروردین 1385ساعت 18:3 توسط مصطفا صبوری |
|
|
صبر به طاقت آمد از بار کشیدن غمت
چند مقاومت کند حبه و سنگ صد منی ؟
این کار ها تا به حال منتشر نشده بودند. اما این بار چرا ...
۱. فردا فرصت برای همه چیز هست امروز را فقط برای من باش چای تازه ای دم کن پرده ها را من می کشم فرقی نمی کند که کبریت می کشی یا سیگار فقط مقدمات یک جدایی روشنفکرانه را مهیا کن کمی هم میوه روی زمین بریز تا نگویند : " به اتفاق هم از هم جدا شدند " من گریه می کنم تو بخند این هم باید به انتخاب تو باشد ؟ آیا ؟!!! بستری پهن کن از خشم و امروز را فقط برای من باش فردا فرصت برای همه چیز هست .
۲. استاد با آن پیشانی از سر بلند مانده می جوشد. ومن " صبوری خالی " - استاد میگفت - ترجیح می دهم بی کلاسی را بر این کلاس خواب آلود و بیرون می زنم دیگر هم باز نخواهم گشت به اعتبار امر مختومه! |
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و ششم فروردین 1385ساعت 20:27 توسط مصطفا صبوری |
|
|
تو قدر آب چه دانی که در کنار فراتی ؟
تهران پاک ! تهران خراب شده ! کسی می شناسد جز تو ردپای بهار را بر تارک آن خیابان برج آلود ؟ با من حرف بزن از آنچه نمی دانم با من از آن اندام ممنوع ... بگو در آن چاردیواری راز آلود چه می بینی چقدر بکشم از دست تو آن دست های بوسه بار را و ببوسم؟ ...................... بیا تمامش کنیم قبول! من با تو نبودم حواسم از برج های تو پرت شد بیا تمامش کنیم .......................... یک سال دیگر صبر کن فقط یک سال دیگر همه چیز را بر ملا خواهم کرد.
تهران-فروردین ۸۵ |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیست و سوم فروردین 1385ساعت 11:50 توسط مصطفا صبوری |
|
|
به محسن کریمان مجد که با عشق و آگاهی مربا درست می کند!
من هم مثل همه ی فوتبالیست ها عاشق شدن را از زمین خاکی شروع کردم . با یک جفت کتانی چینی و معشوقه ای که بر خلاف امروز چندان خوب بازی نمی کرد . من حریف معشوقه ام نبودم . وضع او خیلی توپ بود . و حالا آن زمین خاکی را آسفالت کرده اند . و خارجی ها معشوقه ام را می خواهند . من هم یک جفت کفش نوک تیز خریده ام تا زندگی کنم . وضعم خیلی توپ شده است . عشق اما... سوت پایان را نمی زند .
ساری- فروردین ۸۵ |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه ششم فروردین 1385ساعت 12:8 توسط مصطفا صبوری |
|
رابطه تغییر نامحسوسی دارد |
|||
|
+ نوشته شده در
شنبه پنجم فروردین 1385ساعت 20:32 توسط مصطفا صبوری |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
آه...چه خسته ام از همه ی این ناقصان که وجودشان بی چون و چرا باید حادثه ای بزرگ شمرده شود! آه...چه خسته ام از شاعران! جان شاعر تماشاگر می خواهد . اگر چه گاو میش باشد! اما من از این جان به تنگ آمده ام و می بینم روزی را که خود نیز از خویش به تنگ آمده باشد.
|
| پیوندهای روزانه |
|
مسیحا برزگر آرشیو پیوندهای روزانه |
| نوشته های پیشین |
|
خرداد 1386 فروردین 1386 اسفند 1385 دی 1385 آذر 1385 آبان 1385 مهر 1385 شهریور 1385 مرداد 1385 تیر 1385 خرداد 1385 اردیبهشت 1385 فروردین 1385 اسفند 1384 |
| آرشیو موضوعی |
|
شعر |
|
RSS
|
