من

             می کشمت !

 می خواهم در تو

               قرار بگیرم.

 مثل مهره در مجاری مار

 مثل دشنه در مجاری دل!

 با موهایت از خانه بیرون بیا

 آن لباس ترکمنی ات را هم بپوش

 و آن ساق های از راه  به در شده

 که خدا می داند

 زخم بر دل کدام کوچه می گذارد امروز!؟

  چند سال آزگار

  تو مثل خاموش بودی ؟

  و دیروز

  چندمین روز بی دردسر از ایام بوسه های تو بود ؟

  حتمن به یاد داری

   که چگونه اوج را گرفتی از من

  وقتی از تمام سوراخ های تنم

               اندامت را نفس می کشیدم.

  چه سخت بود

  دریغ نرمینه هایت از من

  چه سرخ بود

  مسیر گونه هایم از تو

  وای بر مسلمانان!

  که هلال حلال دهانت را بر من حرام می کنند

  این دین فروشان هرزه / که لرزه

                   بر اندامشان

                از چشم حوریان زمینی می افتد .

   حالا هم این اشتیاق را واگذار می کنم

   به تو

  که کرکره ی اندامت را پایین نمی کشی

  به تو

  که قبض روحم را

                 گم کرده ای !

  و دیگر هم فکر نخواهم کرد

  دیروز چندمین روز بی دردسر از ایام بوسه های  تو بود.

                                                            تهران . تیر ۸۵