حالا عمیقن رسیده ام به اینکه شعر با عقود معین و خیارات و قواعد عمومی قرارداد ها جمع نمی شود.

آخرش اینکه توی ذهنت می رسی به یک مشت ماده ی نا کار آمد که دوست داری به دردت بخورد

 اما کمترین دستاوردش هم برابر با حال هنگام شعر نوشتن یا بعدش نیست. کسی راه حلی سراغ دارد؟

 به فکر نان باید بود یا شعر؟  اصلن باید به فکر بود ؟ اصلن فکر به چه دردی می خورد؟

اصلن همینکه اصلن را اینجوری می نویسند پشتش فکر و اندیشه ای خوابیده یا نه؟

 انگار خیلی هم سخت نیست خودم هم میتوانم جواب خودم را بدهم.

این چیزی که می نویسم را شعر نمی دانم ! بد است که آدم صرف دلتنگی برای نوشتن را

بهانه ای کند برای اینکه هر چه از دهنش در می آید بنویسد و بدتر اینکه بدهد دیگران بخوانند

 و بدتر از این اگر سراغ دارید بگویید !

هیچ انتظاری نیست ! نه از خودم نه از شما با این حال....... حالم دارد به هم می خورد .....

خدای محترم !

با عرض سلام

لطفن طول زندگی ام را کم تر کن

برادرانه اعتراف می کنم

ما غنی شده ایم

اگر نه ،

پس چرا خواهران من در شمال

از فرط فقر

ساک مسافران را می زنند ؟

و خواهران دیگرم در جنوب

با رحم هاشان

ایران را به بازار جهانی پیوند می دهند؟

و حتمن می دانید

آب ولی عصر را بسته اند

کربلا تعطیل

"راه رسیدن به ایدز" باز

باد   هم به رایگان نمی وزد

تلویزیون

حسین رضا زاده را در اتاق پخش می کند

پلکم سنگین /می خوابم

و شما را به آخر این شعر می سپارم :

 خدا نگهدار خوبی نبود