اصلن روزگار عجیبی نیست.خیلی طبیعی به نظر می رسد اینکه هیچ چیز

سر جایش نیست.این هم لابد تصویر احمقانه ی ذهن من است.خب باشد!

معصیت که نیست که اگر هم بود ملالی نبود.

اینجا دارد از رونق می افتد یا رونق از اینجا؟ به هر حال این بار طور دیگری آمدم.

با چند کار که محصول روزهای اخیر است و همه را یکجا و با احترام به علی مختاری

 تقدیم می کنم، که نمی دانم چرا ؟!!

دوست دارم حقیقت را در مورد این کارها بگویید که هر چه می کشیم از پنهان  کردن

 این واژه ی ۵ حرفی است!

۱.

می بینی؟

تاثیر حضور تو

بیشتر از نسکافه نیست

که در نبودت

خواب را از چشمان من گرفته است.

۲.

دلتنگی باید

چیزی شبیه گرفتن سوراخ توالت باشد

که هیچ سیفونی را

یارای سرکوبش نیست.

وقتی به جای سپردنمان به خدا

          - این حاکمان تزویر -

خدا را به ما سپرده اند،

به من بگو

تو را به که باید بسپارم؟؟

۳.

دیشب

مارسل پروست به خوابم آمد

و سراغ زمان از دست رفته اش را گرفت

                   - خدا بیامرز آدم جالبی بود -

 به تو حواله کردمش

که زمان را

مثل آب نبات زیر زبانت هدر می دهی

تو هیچ وقت

به اندازه ی کافی نبودی

و نخواهی بود

اما اگر شبی به خوابم آمدی

مارسل پروست را هم با خودت بیاور

و کمی آب نبات !!!

۴.

احتمالن حالا

دو قلو های پطروناس

مخاطب " عزیزم " های تو اند

و مونوریل ها در چشم به هم زذنی

ذهنت را به جای من جا به جا می کنند!

خیالت راحت باشد

اینجا آب از آب تکان نخورده است

جز اینکه

هوای هتاک دیدنت

هر شب به احساس من

تجاوز می کند.