به حسین پناهی

بهار

کار خودش را کرد

می رقصم با سمفونی باران

و خیس می کنم تمام خاطرات پدر را

کنارم یک حلزون با سرعتی عجیب کز کرده

فکر می کنم همین الان

با یک جعبه گل میمون

از راه می رسی / باران بندآمد

به خانه بر    می گردم

باید گل یا پوچ را با نیچه تمام کنم

باران از موهایم می بارد

پشت پنجره رنگ شکوفه های آلبالو

از خواب  پروانه پریده است

و صدای بوسه ی  هیچ دارکوبی

 بر    دارازای درختان باغ / به گوشم نمی رسد

این یعنی جهان با سرعت حلزون حیاط ما حرکت نمی کند

بو می کشم عطر عرفان بایزید را

و به شهود در می یابم

که بی یزید دنیا هرگز " شام " ی اینچنین

نصیب معده ی تاریخ نمی کرد

خانه با من تنهاست

در آرام ترین جای خانه نشسته ام

با آنکه می دانم باران باریدن بند نمی آید

از اینجا که فارغ شوم

تلفن را می برم به حیاط

زنگ بزند.