دیروز گوشم را به خبری دادم و خبرم را بردم به دو سال پیش. عذاب شیرین چند ماهه ای که هر چه بود ، بود!
این بودن را دوست می داشتم و نمی داشتم. اصلن لج کرده ام. نمی خواهم شعر بنویسم.تهران خراب شده ، بابلسر خراب تر ، بهار در زمستن ، زمستان در بهار!!! بهار بی بهار ! این " حرف ها " را مخصوصن نوشتم برای بچه هایی که بزرگ بودند .



اعوذ بالله از بوسه های تو           هیچ یادم نیست
از باران بی دریغ ساری
آفتاب اریب بابلسر           عرق سگی
یا/ دم نیست
تنها به یاد می آورم
زهدان مادری را که می خواست
با تشنگی آب مرا بر طرف کند


علیرضا یادت هست؟
پنجره ای را که از تماشای آفتاب
وامانده بود؟
و دود سیگار عمو اصغر را
که " صادقانه " به سمت حیات " هدایت " می شد؟
زاهد بارخدا و بابک و سید را دی / دی ؟
آنها که سرعتشان از زیاد بود ؟
چطور می شود از اینها گذشت ؟

از آن همه زهرا و یاسمن و طلا را به یاد دارم
که " به دوره نرسیده یائسه شدند "

علیرضا!
چرا به کودکی لاینحلم بر نمی گردم؟
مگر عشق
مزه ی چی توز نمی دهد؟